ای ستاره                       

                                   ...

                                   نغمه ی من ...

                                               همچو آوای نسیم پر شکسته

                                  عطر غم می ریخت بر دلهای خسته

                                  پیش رویم :

                                                  چهره تلخ زمستان جوانی.

                                  پشت سر :

                                                 آشوب تابستان عشقی ناگهانی

                                  سینه ام :

                                                 منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

                                   ...

                                  <فروغ فرخزاد>

   هزاران گل تو گلخونه نشسته

   شقایق و بنفشه دسته دسته

   ولی عاشق تو ای نازنینم

   به هیچ گلی به جز تو دل نبسته

   ببین کوچ پرستو ها به سوته

   سپیده آینه ای در روبه روته

   همون عشقی که مارو در به در کرد

   عزیزم  نازنینم عطر و بوته

   برای توست که دشت پر از قشنگیست

   همینه آسمون ها لاجوردیست

   برای توست که رودخونه روونه

   همینه تا افق رنگین کمونه

   نبینم اشکی از چشمات بباره

   کسی بر روی قلبت پا بزاره

   بمیرم تا که اون روز و نبینم

   تو چشمات نازنینم سایه ی غم

   همه بهار و بعد از تو شناختم

   شب یلدا رو از موی تو ساختم

   همون ها که ستاره نام گرفتن

   از اون چشمای تو الهام گرفتن

   تو خورشیدی که شب رو می سوزونی

   تو برکه رو به دریا می رسونی

   به هر جا پا بزاری تو بهاره

   کمی زیر قدمها سبزه زاره

   بزار منت به من ای بهترینم

   تا مثل خاک به زیر پات بشینم

   به درگاه خداوند من چه کردم

   که از لطفش به من داد نازنینم

   <خواننده : حبیب>

از هنگامی که قدم به دریاچه آبی احساسم نهادمو به آسمان آبی چشم گشودم, ستارگان آبی شب از فراسوی شاخه های سبز درختان در تیرگی شب می درخشیدند. گویی اشاره می کردند. بال پرواز گشودم و به سوی آسمان آبی اوج گرفتم. به مقصد که رسیدم همه جا آبی بود. آنجا بود که فهمیدم خود نیز آبی امو با اطمینان قلب با خود غهد بستم که تا پایان عمر آبی بمانم. با تمام وجود فریادی بر آوردم, فریادی از عطش: آبیته.

<حمیده>

                                                  *****************

                                       خیزد این نغمه ز هر جای وطن<آبیته>

                          گوید آن مرغک خوشخوان به چمن<آبیته>

                                       در جمع میان عاشقان این وطن

                                       همه هستند ولی عشق همان<آبیته>

                                                 ******************

                               عشق آبی, رنگ آبی, قلب آبی

                                               هوادار هم  هواداران آبی

غنچه

         از خواب پرید و گل تازه به دنیا آمد

                                                                خار خندید و بدو گفت: سلام

                                                                و جوابی نشنید.

ساعتی چند گذشت

                                 گل چه زیبا شده بود

                                                                  دست بی رحمی که آمد نزدیک

                                                                  گل مغرور ز وحشت پژمرد

ناگهان خار خلید و گل از مرگ رهید

                                                         صبح فردا خار با شبنمی از خواب پرید

گل صمیمانه بدو گفت:

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

من با تو سخن می گویم                              من درد مشترکم

نامت را به من بگو                                         مرا فریاد کن

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های درد تو را یافته ام

و دستهایت با دستهای من آشناست

ای دیر یافته , با تو سخن می گویم

تا بتوانم بی نجوا بگویمت

دوستت دارم

زندگی زیباست

و دیوار فاصله

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم..............