لطافت خود را به شاخه ماه آویزان کرد, خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد, اصالت در میان ابرها مخفی شد, هوس به مرکز زمین رفت, طمع داخل کیسه ای که خودش دوخته بود رفت, و دیوانگی مشغول شمردن بود 79...80...81

     همه پنهان شدند به جز عشق که همواره مردد بود و نمیتوانست تصمیم بگیرد. در همین حال دیوانگی به پایان شمارش میرسید 95...96...97 هنگامی که دیوانگی به 100 رسید عشق پرید و در بین یک بوته پنهان شد.

     دیوانگی شروع به گشتن کرد, یکی یکی همه را پیدا کرد به جز عشق. او از یافتن عشق ناامید شده بود.حسادت در گوشهایش زمزمه کرد : تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او پشت بوته گل رز است.

     دیوانگی شاخه ای را از درخت کند و با شدت و هیجان زیاد آن را در بوته گل رز فرو کرد و دوباره و دوباره تا با صدای ناله ای متوقف شد, عشق از پشت بوته بیرون آمد با دستهایش صورت خود را پوشانده بود از میان انگشتانش قطرات خون جاری بود. شاخه به چشمان عشق فرو رفته بود و او نمیتوانست جایی را ببیند. او کور شده بود. دیوانگی گفت : ای وای من چه کردم من چه کردم, چگونه میتوانم تو را درمان کنم؟ عشق پاسخ داد : تو نمیتوانی مرا درمان کنی, اما اگر میخواهی کاری بکنی, راهنمای من شو ...

     و اینگونه بود که عشق کور شد و دیوانگی همواره همراه اون.