کاش همچون رودخانه ای جاری بودم
به امید آنکه روزی به دریا رسم
کاش ستاره ای در آسمان بودم
به امید ماه
به امید آنکه در پایان هر شبی، آغازی نهانست
کاش می دویدم تا انتهای جاده
و می دیدم که کسی نیست
کاش یاد نمی گرفتم دوست داشته باشم
کاش قلبم برای خودم بود
تا در آن خانه ای از سنگ می ساختم
کاش زندگی بی همه جریان داشت
بی من، بی تو ...
کاش می توانستم خودم باشم
برای تو، که خودت بودی
کاش بی من یا بی تو
خودمان می ماندیم
کاش کاشهایم را که ربودی
بر نمی گرداندی ...