ستاره شمال

تسلیت و تبریک

iranbeh — Wed, 13 Feb 2008 20:30:18 GMT

24 بهمن سالگرد فروغ فرخزاد، شاعر جاویدان، شاعری از جنس من، از جنس تو. رفت و فریادهایش را گذاشت. خیلی زود رفت، خیلی زود...

روحش شاد

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من

ای مهربان چراغ بیار و یک دریچه

که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*

25 بهمن روز عاشقان، روز من و تو. تنها و با هم...

مبارک

درد و گلایه

iranbeh — Thu, 01 Nov 2007 19:16:18 GMT

من نمی دانم که در این آینه دشوارترین خاطره چیست

من نمی دانم که در این حرف ندای دل من چیست

من به دنبال بسی مهر و وفا می گشتم

من به دنبال دل صاف و نگاهی گذرا می گشتم

ولی افسوس در این آینه من مهر و وفا کم دیدم

آنچه خواستم ندیدم در آن، هر چه نخواستم دیدم

آنچه بر چشم و دلم می گذرانم نامه و شعر نیست

درد است و گلایه ست، دریغا کم نیست

وقتی تو به من گفتی آسمان مال من است

چاره ام در بی قراری ابرهایش را قسم است

وقتی که تو گفتی دریا هم مال من است

درمان دل بیمارم موجهایش را نگه است

ولی آنگه که تو گفتی همه دنیا به من است

ندیدی چیزی که ندارم همان دنیای من است

همه دنیایم را خود تو ز من گرفتی یه شبه

در همان شب که شدم آدمی مثل همه

دیگر هیچ کس و چیزی نتواند که برایم "تو" شود

حتی خود "تو" که دیگر ممکن نشود

تنهایی های دل من با بودنت کم نشود

بودنت نبودن است، نبودن ها کم نشود.

باز هم متولد می شوم ...

iranbeh — Mon, 10 Sep 2007 20:46:18 GMT

کاش هر روز متولد می شدیم

تا دوباره زندگی کنیم

تا گذشته ها را فراموش کنیم

کاش آنقدر بزرگ می شدیم

تا اشتباهاتمان را بپذیریم

تا گذشته را تکرار نکنیم

کاش می دانستیم چگونه متولد شویم

تا دلی را نشکنیم

تا با هم مهربان باشیم

و باز هم

با وجود همه ی کاشها متولد می شوم

و باز پنجره را می گشایم

و به دور دست خیره می شوم

تا شاید ...

شاید قاصدکی خبری آورده باشد

پنجره را می گشایم

و میبینم آسمان چه آبی ست

ستاره ها درخشان، ماه زیباست

راست می گفت فروغ:

"میان پنجره و دیدن

همیشه فاصله ایست

چرا نگاه نکردم؟"

بی من یا بی تو ...

iranbeh — Tue, 14 Aug 2007 21:30:18 GMT

کاش همچون رودخانه ای جاری بودم
به امید آنکه روزی به دریا رسم
کاش ستاره ای در آسمان بودم
به امید ماه
به امید آنکه در پایان هر شبی، آغازی نهانست
کاش می دویدم تا انتهای جاده
و می دیدم که کسی نیست
کاش یاد نمی گرفتم دوست داشته باشم
کاش قلبم برای خودم بود
تا در آن خانه ای از سنگ می ساختم
کاش زندگی بی همه جریان داشت
بی من، بی تو ...
کاش می توانستم خودم باشم
برای تو، که خودت بودی
کاش بی من یا بی تو
خودمان می ماندیم
کاش کاشهایم را که ربودی
بر نمی گرداندی ...

.:.:.:. پدر .:.:.:.

iranbeh — Fri, 27 Jul 2007 07:17:18 GMT

هیچ گاه از یادم نمی رود، شبهایی که با قصه هایت به خواب رفتم، و روزهایی که با بازی های کودکانه مرا همراهی کردی.

همه را دوست می دارم، و بیشتر از همه، تو را ... پدر ...

و اکنون بزرگ شدم، با همه ی بودن ها و نبودن ها، با همه ی آرزوهایی که به آنها رسیدم و نرسیدم، و اگر رسیدم تنها با تلاش تو بود.

و اکنون بزرگترین آرزویم این است که تا پایان عمر سایه ات را بر سرم احساس کنم.

کاش می شد به طریقی محبتهایت را جبران کرد، ولی تو آنقدر بزرگی که هیچ محبتی به بزرگی ات نمی رسد.

کاش روی آن را داشتم که روبرویت بایستم و عاشقانه بگویم دوستت دارم ....

9 پدر دوستت دارم 9

....::: مادر :::....

iranbeh — Tue, 03 Jul 2007 20:39:18 GMT

زیبای خسته مادرم

تنهای باهم مادرم

آغاز راهی جاودان

اسطوره ی ره مادرم

مرهم به اشک گونه ام

با جان دل می خواهمش

آرام جانم مادرم

دستش به روی شانه ام

چشمم به چشمش مادرم

خورشید و ماه آسمان

بود و نبودم مادرم

آرامش مستانه ام

طبیب دردم مادرم

دار و ندارم مادرم

دنیای قلبم مادرم

9مادر دوستت دارم9

زندگی یعنی این ...

iranbeh — Fri, 22 Jun 2007 20:40:18 GMT

زندگي مي کنيم بي آنکه بدانيم چرا ؟!
در انتظار مرگ مي نشينيم ولي از مرگ مي ترسيم.
روز را با دعاي خورشيد آغاز مي کنيم
و شباهنگام در پس تاريکي در انتظار ماه مي نشينيم
ماهي بي ثبات که هر ماه از قرص به هلال مي گرايد.
ماهي که انبوه ستارگان را در آغوش دارد.
ماهي که چون هوا آرام است
همدم دردهاي شبانه ست،
و چون هوا ابري و باراني ست
..... به انتظار ماه مي نشينيم !!!
و به گمانمان زندگي اين است.
و به راستي زندگي همين است !
زندگي يعني عشق، يعني محبت
زندگي يعني اشک، يعني لبخند
زندگي يعني تک تک واژه هاي موجود
زندگ يعني پستي، يعني ريا
زندگي يعني دروغ، يعني خيانت
زندگي يعني حرف، يعني بهانه
و تنها بهانه اي بچه گانه
براي عاشق بودن
براي تنفر
براي ماندن
و براي ...... از سر وا کردن ...
و چه خوشبخت کسي که
با زندگي آشناست !
و تنها ياورش يگانه است
و چه خوشبختم ... !
اي يگانه !
تا عمر دارم، تنها تو را دارم
تنهايم مگذار .

به نام خدایی که دوسش دارم ...

iranbeh — Sun, 10 Jun 2007 23:51:18 GMT

به نام خدایی که دوسش دارم...اونم دوسم داره با تموم بدی هام

و باز خورشید طلوع خواهد کرد

ماه خواهد آمد

و ستارگان نیز

پنجره ی کوچکم باز به سمت نور باز خواهد شد

و من از نو شکفته می شوم

شاید باشی و لبخندم را ببینی

و شاید هم نباشی

اما من باز هم خواهم خندید

هر جا که باشی و هر جا که باشم خوشبختی از آن منست

چه در طوفان سهمگین و چه در روزهای شادکامی

و این نهایت عشق است

عشق به زندگی...به تولد دوباره

همیشه می توان از نو متولد شد

به هر بهانه ای

و اکنون بهانه ی من برای تولدی دوباره کسی نیست جز او

خدا همیشه هست

و باز...

به نام خدایی که دوسش دارم...اونم دوسم داره با تموم بدی هام

<شعر : هدیه>

از هدیه جونم دختر خاله و خواهر عزیزم ممنونم. هدیه جونم خیلی دوسِت دارم.

ستاره قشنگ من تو آسمون ساخته برام یه منظره
ولی من نمی تونم ببینمش اونو از تو قاب پنجره
پنجره لج کرده و باز نمیشه
چشمام خسته است و بیدار نمیشه
صدا می کنم ستاره رو با دلشکسته
که ستاره قشنگ من میبینمت حتی با چشمای بسته

<شعر : بهروز>

آقا بهروز هم از من خواستن شعرشونو بزارم تو وبلاگم تا نظر دوستان رو راجع به شعرشون بدونن.

دلتنگی

iranbeh — Wed, 23 May 2007 21:52:18 GMT

مانند هر لحظه ای که منتظرت هستم
قلبم فریاد می کشد
و باز هم این تویی
که نمی شنوی
امشب دلتنگی را در تو دیدم
چون دلتنگ بودم
لحظه ی دلتنگی من نبودن توست
و لحظه ی دلتنگی تو ....
امشب تا کهکشان رفتم
تا ستاره و ماه
امشب به دنبالت گشتم
ولی باز هم نبودی
باز هم تنها ماندم
امشب مهر سکوت بر لبانم زدم
تا باز هم در تنهایی خویش دلتنگ شوم
دیگر نمی گویم کاش... دیگر نمی گویم
کاش هایم را هم ربودی
و تنها یادگارت
اشکهایی ست که هر شب مرا
به مهمانی خود فرا می خواند.

نگاه

iranbeh — Tue, 17 Apr 2007 22:21:41 GMT

گاه چشمانم جستجو می کنند تو را

تو را که گاهی میابند و گاهی

گم می کنند تو را

هر نگاهی انتهایی دارد و انتهای نگاه من

گاه تنها ستاره ای در آسمان است.

کاش می دانستند به کدامین سو بنگرند

تا چنین بی تابم نمی کردند.

گاه چشمانم جستجو می کنند تو را

حتی با پلکهای بسته در خواب

و انتهای نگاه من

تنها گشودن چشم هاییست

که نا امیدانه به خواب می روند.

خواب دیدم که تو را می شناسم

آن نگاه آشنا

این قلب منتظر

آن صدای آشنا

این روح منتظر

همه را می شناسم.

تنها چیزی که نمی شناسم وجودیست

که در عمق چشمانم پنهان شده

و در سیاهی شب خواب از چشمانم می رباید.

کاش چشمانی به من می گفت

از نهایت شب، از نهایت تاریکی

از لحظه لحظه های زندگی

کاش چشمانی مرا یاری می کردند

تا وجودت را بشناسم.

دیریست نگاهم گله دارد

از خیره ماندن به نقطه های مبهم

از پلک بر هم زدن های بی ثمر

کاش نگاهت، نگاهم را بر خود خیره کند.

کاش طلوع خورشید طلوع چشمانت باشند

ای زیباترین طلوع.